หลงสเน่ห์หลีเป๊ะซะแล้ว เกริ่นนำ *-*
เรื่องมันเริ่มต้นที่ว่า เมื่อเดือนสิงหาคม ปี 2552
เพื่อนสาวทักมาใน msn ว่า
“แกๆ ไปเที่ยวกัน”
ไอ้เราก็ถาม “ไปดิๆ ไปไหนล่ะ” ด้วยนึกว่าแค่แบบไปกินข้าว ดูหนัง ไรเงี้ย
แต่มันตอบมาว่า “ไปหลีเป๊ะ”
หลีเป๊ะ … ชื่อนี้ไม่เคยอยู่ในความคิดเลย
เพราะมันไกล …
จริงๆก็อยากไป แต่ตอนนั้นยังไม่อยู่้ในความคิดที่จะต้องไปเร็วๆนี้เท่าไหร่
แต่เมื่อเพื่อนชวน ก็เลยลองเอามาคิดดู
พร้อมกับถาม ‘หมี’ ว่า ไปมะ หลีเป๊ะ
หมีเองก็สนใจ ก็เลยตอบตกลงว่า ‘ไป’
ก็เอาเงินไปจ่ายมัดจำก่อนคนละ 500 บาท
เิริ่มทริปมีอยู่ 7-8 คน
ไปๆมาๆก็เหลือ 5 คน
…
แล้วก็นานมากกก ที่ไม่ได้สนใจ
มากระวีกระวาดตอนต.ค.เรื่องจองตั๋ว
ทั้งตั๋วไป ตั๋วกลับ
หมีอยากไปเครื่อง เพราะเซฟเวลา
แต่ดูไปดูมา ไปรถทัวร์จะโอเคกว่านะ
เลยฝากเพื่อนซื้อตั๋วรถทัวร์ไปลงที่ละงูเลย
(ต่อไปท่าเรือไม่ไกลมาก
ถ้าไปเครื่อง เครื่องจะลงที่หาดใหญ่
ต้องต่อรถตู้ 2 ชม ได้)
ก็เลยไปรถทัวร์กัน ตอนแรกอยากได้แบบ 24 ที่นั่ง
อยากเอาสบายๆ
แต่ไปๆมาๆอีก รถ 24 ที่นั่งไม่ผ่านละงู
เลยต้องมานั่งรถ 2 ชั้น แบบธรรมดา เมื่อยตูดกันไป
แล้วก็กลับเครื่อง ด้วยสายการบิน AirAsia
ทริป 31 ธ.ค.52 – 3 ม.ค. 53
วันที่ 30 ธันวาคม 2552
นัดหมีให้มาหาที่ืทำงาน เพราะนั่งจากลาดพร้าวน่าจะสะดวกกว่านั่งจากพระขโนง
เวลา 15.30 น.
เพราะรถออก 18.30 น.
เผื่อรถติดด้วย
เรียก taxi นั่งไป ถึงขนส่งสายใต้ใหม่ แถวตลิ่งชันประมาณ 17.00 น.
รถเริ่มติดแล้วล่ะ 5 โมงเย็นเนี่ย
ไปถึงก็ไปหาพวกเพื่อนสาว ที่ KFC นั่งรอรถออก
แต่รอได้สักพัก พนักงาน KFC ก็มาเชิญออก
เพราะกินกันเสร็จแล้วมั้ง -*-
เขามาบอกว่า “ขอโทษนะคะ พอดีมีลูกค้า 5 ที่นั่งต้องการโต๊ะ”
อืม พอดีโต๊ะที่เรานั่งมัน 4 ที่อะ อีกที่นี่เบียดเอาสุดๆ
แต่ก็ไม่ได้อะไร ก็ไป .. ไปเข้าห้องน้ำ แล้วไปรอที่รถเลย
ไปถึงรถ เอากระเป๋าเก็บ
นั่งรอรถออก รถออกเลทนิดนึง
พนักงานดุได้ใจ -*- มีการเปลี่ยนที่ทำโทษผู้โดยสารที่มาช้า(ไม่เกิน 10 นาที)ด้วยนะ
โดยให้ไปนั่งหลังสุดอ่ะ -*- (ทำได้ด้วยเรอะ?)
รถออกทุ่มกว่าได้
ระหว่างทางมีเรื่องให้หงุดหงิด (นอกจากเรื่องเมื่อยขา)
รถมันจอดบ่อยมากกกกกกกกกก ><
จอดรับของจากสถานีขนส่งสาขาต่างๆง่ะ
กว่าจะถึงชุมพร ที่เขาให้แวะทานข้าว(ต้ม) ก็เลยเที่ยงคืนกว่าโน้น
ข้าวต้ม กับ กับแบบแห้งๆทั่วไป
เกี่ยมฉ่าย ผัดผัก อะไรทำนองนี้
กินเสร็จเข้าห้องน้ำ ก็ขึ้นรถ นั่งหลับยาว ไม่จอดกว่าจะถึงโน่น ><
เมื่อยมากค่ะ มากอย่างมากที่สุด
นับถือหมีเลยที่หลับได้อย่างไม่สะทกสะท้าน
คือเราอะ ตื่นๆหลับๆ จนตี 5 ได้มั้งที่ไม่หลับอีกเลย
มันเมื่อยสุดๆอะ … ยืดขาก็แล้ว หดขาก็แล้ว พาดขาไปคนข้างๆก็แล้ว
โฮ่ยๆๆๆ
เลยได้ความรู้มาว่า
อย่านั่งแถวๆทางขึ้นลงบันไดเด็ดขาด
เพราะมันแคบกว่าที่อื่นอ่ะค่ะ
ประมาณ ตี 4 – 5 จนเช้า
ก็มีคนแวะลงบ่อยๆ (นอกจากแวะรับของรายทางแล้ว)
ที่นั่งก็แถวๆประตูทางขึ้นลง
ก็มีคนเดินขึ้นลงบ่อยมั่กๆ
ทรมานมากตอนที่ตื่นมา เห็น ประจวบ …
ตื่นมาอีกทีก็ ประจวบ ตื่นอีกรอบก็ประจวบ
มันจะยาวอะไรนักหนาฟะ T^T
แต่ตอนเช้าๆนี่ ตื่นมาเจอนครศรีธรรมราช
ก็แบบ ยังไม่ถึงอีก T^T
นครศรีธรรมราชไปพักใหญ่ๆ ก็ ตรัง พัทลุง แล้วก็สตูล (ซะที)
แวะลงที่ละงู
รอคนมารับ …ซึ่งก็คือคนจาก Jolly Travel
ทัวร์ที่ซื้อแพคแกจไว้นั่นเอง
* มีต่อ blog หน้า *
Tags: Travel
This entry was posted on Friday, January 8th, 2010 at 23:45 and is filed under My trip. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
